Zamir GJURGJI

Ndarja e fesë nga shteti, si pika kulmore mbi të cilën qëndron laicizmi si koncept drejtimi shtetëror, nuk mund të konsiderohet një partiturë e thjeshtë dy të bardha, një të zezë, por një opus klasik, ku shtrirja varion tre-katër oktavë të gjalla e plot harmoni; anasjelltas, përzgjedhja bie ndesh me aspiratat integruese e liberaldemokrate, bazat dhe standartet stabilizuese të politikave dhe gjeopolitikave bashkëkohore.

 Ervin Hatibi

Pasi ra edhe perdja e fundit e tymit të rrënojave trishtuese amerikane, qartësia po bëhet gjithnjë e më e madhe. Arrijmë të shohim tashmë si ishim, si jemi. Sa larg a afër njëri-tjetrit me fatkeqësinë në mes. Ne, familja e bijve të Adamit.

Alija Izetbegovic

Islami ka dy histori: ajo para dhe ajo pas Muhammedit, a.s. Historia e Islamit pas Muhammedit (historia e Islamit në kuptim të ngushtë), s’mund të kuptohet krejtësisht pa parahistorinë e Islamit dhe veçanërisht pa pjesën e fundit të saj që përfshin periudhën e judaizmit dhe të krishterimit.
Roli i këtyre tri religjioneve të shpallura është tejet i madh. Përmes tyre njeriu u bë pika qendrore e historisë dhe mësoi ta vështrojë botën, përkatësisht njerëzimin, si tërësi. Përmes tyre ai njohu madhështinë e jetës së jashtme e të brendshme, të progresit të jashtëm e të brendshëm, marrëdhënien e tyre të ndërsjellë dhe kufijtë e tyre. Suksesi dhe mossuksesi historik i judaizmit e i krishterimit paraqet përvojën vendimtare islamike të njerëzimit. Moisiu, Jezui dhe Muhammedi personifikojnë tri aspiratat të vetë fillimit prej të cilave në instancën e fundit përmblidhet çdo gjë njerëzore.